Ik had haar graag gekend...

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af.  In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.  


Ze was zo jong nog…

Hoe mooi kan het leven zijn? De muziek van Marco Borsato stroomt mijn hoofd binnen en direct ben ik terug bij de uitvaart waar ik twee dagen geleden herinneringen mocht delen aan een geliefde vrouw…

Op vrijdagavond krijg ik een appje van een uitvaartverzorgster, of ik donderdag wil spreken op de uitvaart van een dame van 55 jaar. Ik laat haar direct weten dat ik wil en ook kan. En zij stuurt mij wat aanvullende informatie. In mijn hoofd rijzen vragen, passeren scenario’s de revue. Wat een drama. Op zaterdag krijg ik de contactgegevens en neem ik contact op met haar man, wij spreken af om maandagochtend in gesprek te gaan.

Ik arriveer bij het huis waar zij gewoond heeft, maak kennis met haar echtgenoot, haar dochter, haar ouders. Ik geef haar hond een aai en neem plaats aan haar keukentafel… Dit klopt niet, ik had hier niet moeten zijn. Zíj had hier bezig moeten zijn met haar dagelijkse bezigheden, radio aan, kopje koffie erbij. Leven. Voor haar is het voorbij. Degenen die zij zo lief had moeten door.

Samen met haar man mag ik bij haar kijken. Hij legt haar jurk goed, streelt haar haar. Ik zie de prachtige vrouw die zij was. Die vrouw komt voor mij tot leven in de verhalen die over tafel gaan als haar naasten herinneringen ophalen en mij anekdotes vertellen die ik aaneen schrijven zal tot een verhaal dat recht doet aan wie zij was. In amper drie uur tijd bespreken wij zóveel, komen wij tot de kern, tot de essentie van haar zijn. Ik leer haar kennen en had haar graag gekend. Ik reis mee in hun gedachten, voel het verlies dat zij lijden. Een gat geslagen in hun levens…

Het blijft bijzonder om het vertrouwen te krijgen van mensen, om op zo’n moment in hun leven zo dichtbij te mogen zijn. Ik hoop altijd dat ik werkelijk iets voor hen kan betekenen.

Op de dag van de uitvaart noteer ik nog wat aanvullingen van haar dochter. Voordat de herdenking begint sta ik naast de kist en neem ik in gedachten afscheid van de vrouw die ik nooit ontmoet heb. Een warme, zorgzame, liefhebbende vrouw. Een moeder die door het vuur ging voor haar kind. Een dochter uit duizenden. Een zus met wie je kon lachen, een collega op wie je kon rekenen, een vriendin bij wie je nooit voor een gesloten deur stond. Een energieke duizendpoot. Een waarde in het leven van alle mensen die ik mag toespreken.

Woorden en muziek rijgen zich aaneen tot een warm afscheid. Als spreker ben ik voorbereid op de emoties die komen. Ik sta aan de kant, voel mij onderdeel van maar hoor er niet bij. Dus kan ik dit doen.

Een paar dagen later klinkt “Mooi” van Marco Borsato. Totaal onvoorbereid hoor ik dit nummer aan. Direct ben ik terug bij het afscheid van de vrouw die ik een beetje heb mogen leren kennen. Ik luister naar het lied, voel de emotie en in gedachten neem ik afscheid.