(Deel 24) Het licht toch op groen.

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.  


We hebben een verschrikkelijke nacht achter de rug. Peter en ik hebben zwijgend naast elkaar het donker in liggen staren, terwijl een golf van verstikkende gevoelens ons overspoelde… verdriet en angst, boosheid en onmacht… het komt allemaal voorbij. Voordat we naar bed gingen, probeerden we elkaar nog tegen beter weten in moed in te praten. Dat is natuurlijk niet gelukt. Het is ook zo verschrikkelijk oneerlijk en meedogenloos wreed allemaal...

Met lood in de schoenen laten we ons door de taxi bij de voordeur van het VUmc afzetten. Voordat we ons melden, houden we elkaar minutenlang stevig vast. Ondertussen kijken we elkaar zwijgend en indringend aan. We ervaren dat deze stilte meer zegt dan in duizend woorden uitgesproken kan worden... Op een gegeven zegt Peter: “Wat moet, dat moet!” Hij zei het eerder en ik herinner mij zijn vastberaden blik van toen. Deze ontbreekt nu… Na een diepe zucht gaan we op weg naar de afdeling waar het onderzoek zal worden voortgezet.

Direct bij binnenkomst merken we dat de vlag er anders bij hangt dan een dag eerder. Zelden hebben wij een arts meer opgelucht gezien. We zijn amper binnen of hij steekt van wal: “Peter, de beenmergpunctie ziet er goed uit. In tegenstelling tot wat we gisteren dachten is de leukemie nog in remissie. De transplantatiekuur hoeft daarom niet afgeblazen te worden.” Terwijl de arts zich vervolgens nog schuldbewust verontschuldigd voor de paniek die hij een dag eerder veroorzaakte, vallen wij elkaar in de armen. Peter steekt zijn gebalde vuist omhoog en roept: “Yes! Yes! Yes!” En ik zie dat zijn ogen weer boekdelen spreken. Er komt weer een kans voorbij en hij zal deze grijpen.  En hoewel er deze dag nog het nodige onderzoek zal volgen, kan deze dag nu al niet meer stuk. Peter belt zelf direct met zijn moeder om haar het goede nieuws te melden. Natuurlijk kan ook zij haar geluk nu niet op. En voor onze dochter geldt uiteraard hetzelfde.

De rest van de onderzoeken werpen god-zij-dank geen nieuwe barrières op. Wel blijkt tijdens het slotgesprek dat de transplantatiekuur aangepast moet worden. Omdat het onderzoek bevestigd heeft dat Peters longen zwaar hebben geleden de afgelopen maanden, moet afgezien worden van de algehele lichaamsbestraling. Ik vraag naar de consequenties hiervan. De hematoloog is duidelijk: “Wanneer we de bestralingen wel opnemen in de kuur voorafgaande aan de transplantatie zal dit letterlijk vernietigende gevolgen hebben. Niet alleen zijn de longen van Peter inmiddels al te ernstig gekwetst geraakt, het zal Peter ook zo verzwakken dat hij kansloos zal zijn tegen de aanvallen op zijn immuunsysteem die de lichaamsvreemde stamcellen onherroepelijk met zich mee zullen brengen.” Uiteraard willen we ook weten wat de risico's zijn van niet-bestralen. “Dat weten we eerlijk gezegd niet. We hebben het zo nog niet eerder gedaan. Maar het is Peters enige kans.”

We realiseren ons dat het een hele hijs zal worden, maar willen nu even niet denken aan wat er fout kan gaan. Peter kwam in de afgelopen maanden terug uit een ogenschijnlijk geslagen positie. Het zal toch ook een keer mee moeten zitten...  Wanneer we het VUmc uitlopen naar de auto waarin Hetty op ons wacht, grinnikt mijn zoon: “Ik ben net een kat met negen levens, hè?” Ik zeg maar even niets...