Het meisje en haar moeder

Gea van der Veen is  zelfstandig coach/trainer bij ‘De Steven’ (www.desteven.nl). Zij richt zich vooral op rouw- en verliesverwerking. Niet alleen bij overlijden, maar ook bij bijvoorbeeld ontslag, ziekte, ongeluk, burn out, hsp(hooggevoeligheid), stress, echtscheiding etc. In haar blogs vertelt Gea op informatieve en boeiende wijze over haar interessante werk.


Ze is nog jong. Pas 11 jaar oud. En toch heeft ze in haar leven al heel veel meegemaakt.

Opgegroeid in een welgesteld gezin in de Syrische hoofdstad Damascus. Papa en mama hebben beiden een goedbetaalde job en ze gaat naar een privéschool. Ze heeft veel vriendjes en vriendinnetjes. Kortom; ze is gelukkig samen met haar ouders en tweelingbroertje. Geen zorg in de wereld. Tot de oorlog begint.

In het begin merkt ze er nog niet veel van. Zeker in de buitenwijken blijft het lang rustig. Echter langzaam maar zeker groeit de angst. Op school horen ze regelmatig het geluid van schietpartijen en bommen. Vooral de vader maakt zich ernstig zorgen. Het wordt steeds gevaarlijker om zijn bedrijf in hartje stad te bereiken. En dan komt de dag dat de school gebombardeerd wordt. Het beste vriendinnetje en nog veel meer klasgenoten van het zo jonge meisje komen hierbij om. Ineens is de oorlog heel dichtbij. Ontroostbaar is ze. In een klap staat haar hele leventje op de kop. Weg is de onbezorgdheid, de argeloosheid en vooral het vertrouwen. Het vertrouwen dat het allemaal wel goed zal komen. Ze weet nu dat het niet meer goed zal komen. Nooit meer.

Na het bombardement van de school krijgen papa en mama ruzie. Heel veel ruzie. Eerst begrijpt ze niet waarom. Later leggen papa en mama haar uit dat papa Syrië wil ontvluchten, maar mama is faliekant tegen. Ze wil haar beschermde luxueuze leventje niet opgeven. Voor papa telt maar een ding. Veiligheid voor zijn kinderen. Na nog een aantal gevaarlijke en levensbedreigende situaties is voor papa de maat vol. Hij wil weg met zijn kinderen. Zo snel mogelijk. Mama wordt voor de keus gesteld. Nu mee of definitief in Syrië achterblijven. De moeder kiest voor het laatste. En dat betekent een hartverscheurend afscheid tussen moeder enerzijds en vader en de kinderen anderzijds.

Na een hachelijke en spannende reis naar Europa wordt uiteindelijk een definitieve plek in Nederland gevonden. De moeder blijft weigeren naar het veilige Nederland te komen. Dit leidt uiteindelijk tot een echtscheiding. Voor het meisje is dit moeilijk te begrijpen. Ze mist aan de ene kant haar moeder vreselijk. Maar aan de andere kant kan ze niet begrijpen dat haar moeder luxe verkiest boven veiligheid en het gemis van haar gezin. Ze skypet wekelijks met Syrië. Dan kan ze even met haar moeder praten. Maar skypen is niet hetzelfde als even knuffelen met mama.

Toch voelt het meisje zich gelukkig in Nederland. Ook al wonen ze nu op een klein flatje en ontbreekt het ze aan veel. Ze is echter blij en dankbaar voor de veiligheid. Dat ze niet meer bang hoeft te zijn. Ze heeft in haar nieuwe woonplaats nieuwe vriendinnen gemaakt, ze spreekt de taal al heel behoorlijk en gaat gewoon over naar het volgende leerjaar. Al zit ze wel in een klas met jongere kinderen. Ze doet het goed, ze past zich goed aan en ze zal echt haar weg in Nederland wel vinden.

Alleen,

tja, alleen haar moeder. Ze mist haar zo…..