Blanco pagina

2017 zit er bijna op! In de laatste weken van het jaar publiceert Familieberichten.nl  traditiegetrouw niet de gebruikelijke blogs, maar kunt u meelezen met inspirerende, herkenbare verhalen van enkele van onze vaste bloggers. Het team van Familieberichten wenst u fijne feestdagen en voor 2018 heel veel mooie gedenkwaardige momenten! 


Wanneer het jaar op zijn eind loopt, ontstaat bij mij altijd als vanzelf het gevoel dat ik de balans moet opmaken. De balans van het afgelopen jaar. Hoe heb ik het jaar, dat bijna voorbij is, ervaren? Wat is er gebeurd, hoe heb ik daarop gereageerd en wat heeft het met me gedaan. Na het opmaken van zo’n balans voel ik dat het nieuwe jaar weer met een schone lei kan beginnen. Zie het als een ritueel, een nieuwe start, een nieuw jaar dat vervolgens kan starten als blanco pagina in het boek van mijn leven.

2017 was voor mij het jaar van het afscheid nemen. Afscheid nemen in zowel de letterlijke als figuurlijke zin. Ik ga met vele kilo’s minder lichaamsgewicht  het nieuwe jaar tegemoet; ik heb eindelijk de strijd die ik met eten voerde kunnen overwinnen. Het voelt heerlijk dat ik van de kilo’s afscheid heb kunnen nemen en ik ze ben verloren. Ik ben overigens ook niet van plan ze ooit weer terug te vinden. Ik ben niet alleen lichter op de weegschaal maar ook zeker lichter van geest.

Afscheid nemen had voor mij en mijn gezin echter ook die andere, minder letterlijke, betekenis het afgelopen jaar… We hebben het vertrouwen dat we in sommige mensen hadden, moeten loslaten. Relaties kregen een andere wending, vrienden bleken kennissen en het hebben van een bloedband was toch geen garantie voor hecht en onvoorwaardelijk vertrouwen. We moesten  afscheid nemen van verwachtingen die we hadden. Een toekomst die zich anders ontwikkelde dan we ons hadden voorgesteld. Het feit dat ik de gezinsleden die dat betrof niet kon beschermen tegen het verdriet dat dit met zich meebracht, deed me beseffen dat ik afscheid moest nemen van de controle die ik dacht hierover te hebben. Een pijnlijk besef, maar ik moest het loslaten.

Waarvan ik ook afscheid moest nemen was het gevoel dat ik als ik iets niet kon begrijpen, het ook niet zo kon zijn. Hier heb ik mij jaren aan vastgehouden. Het gaf me een veilig gevoel. De zware stem van de ratio won het altijd van het zacht roepende stemmetje in mijn onderbuik. Maar, dat waarvan ik dacht dat het nooit zou kunnen gebeuren (omdat ik het niet kon begrijpen), bleek in 2017 zelfs nog indringender te zijn dan ik ooit had kunnen bedenken. Had ik het gevecht tegen mijn onderbuikgevoel maar eerder opgegeven; had ik maar eerder geluisterd naar wat mijn hart zei en afscheid genomen van de ratio. Maar zoals altijd hield ik veilig vast aan mijn verstand; ik analyseerde zaken weg en luisterde niet naar mijn gevoel. Tot ik er niet meer omheen kon. Het zal zijn reden wel gehad hebben; over het algemeen geloof ik dat if it doesn’t kill you, it will make you stronger. Maar killing voelde het wel… Van de regel ‘verstand boven gevoel’ heb ik nu voor altijd afscheid genomen. Dat gaat me in het nieuwe jaar niet meer gebeuren.

Het saldo van de balans over 2017 komt voor mij dus uit op afscheid nemen; een moeilijk maar leerzaam proces. Het bracht me naast pijn echter ook verlichting en vooral veel inzicht in mezelf. Afscheid nemen en loslaten is lastig maar het maakt dat je je handen vrij hebt om wat nieuws aan te pakken.

En laat dat nu net voor de deur staan. 2018; kom maar op!