(Deel 39) In verwarring...

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


Een nieuw jaar... Wat zal het brengen? De situatie waarin wij ons bevinden is verwarrend. Waar de boodschap in de herfst van het voorafgaande jaar niets aan duidelijkheid te wensen overliet, weten we nu niet goed meer waar we aan toe zijn. De specialisten lieten en laten er geen misverstand over bestaan: “Er resten geen mogelijkheden meer om de leukemie effectief te bestrijden. Wij kunnen nog slechts onze best doen om in de tijd die Peter rest alles uit de kast te halen om de kwaliteit van zijn leven zo goed mogelijk te bevorderen. Maar jullie moeten er wel rekening mee houden dat het nu snel kan gaan.” Deze verschrikkelijke boodschap kwam knoerthard binnen en dreint nog na in onze hoofden en harten.

In de maanden die volgden zochten wij naar manieren om elkaar tot steun te zijn en ons samen voor te bereiden op het onvermijdelijke afscheid. Dat lukte, met vallen en opstaan, boven verwachting. De zorg en liefde voor elkaar hield ons staande en gaande. En we ontwikkelden een vorm van levenskunst zonder weg te kijken van het beest dat het lichaam van onze zoon aan het slopen was. Op de momenten dat we erdoor heen zaten, hielp met name Peters humor en zijn vermogen om zich te focussen op wat ertoe doet in het leven ons door onze diepe dips heen.

Nu slaat de verwarring echter toe. Het gaat beter met Peter dan we mochten verwachten en durfden hopen. Hoewel hij nog steeds snel moe is, merken we dat hij voor wat betreft zijn fysieke conditie in plaats van achteruit langzaam maar zeker vooruit gaat. Hij wordt met de week een beetje fitter. Het gaat langzaam, maar het is onmiskenbaar. Dat is een gekke en dus best verwarrende gewaarwording. Wanneer zich in je hoofd de wetenschap heeft vastgezet dat de aftakeling zich onontkoombaar door zal zetten met de dood als onvermijdelijk gevolg, blijkt het lastig om nu tot je hersenen toe te laten wat toch zichtbaar en merkbaar gebeurt. Begrijp me goed: we zijn er erg blij mee dat het zo goed gaat. We genieten zoveel we kunnen van wat het leven ons aanreikt aan mooie, onvergetelijke momenten van samen zijn en samen leven. Maar de situatie waarin wij ons nu bevinden stelt ons ook voor vragen als: hoe moeten we de kennelijk toch nog onbepaalde tijd die voor ons ligt invullen? Veel van wat we in de afgelopen tijd deden, deden we in de wetenschap dat het 'nu of nooit meer' was. De grens (lees: eindstreep) leek steeds dichterbij te komen. Dat was een hard, maar duidelijk gegeven. Nu lijkt deze grens echter weer van ons af te bewegen. Daar weten we ons niet zo goed raad mee. Langzaam maar zeker raken wij door onze 'bucketlist' heen. En nu Peter weer over meer energie beschikt, heeft hij minder behoefte om te rusten. Hij begint zich steeds vaker te vervelen. De tijd blijven doden met spelletjes doen en videootjes kijken bevredigt steeds minder. Natuurlijk is het mooi en goed dat zijn vrienden hem regelmatig opzoeken en dat zij hem ook steeds vaker meenemen om iets leuks te gaan doen, maar dat neemt de beleving van de leegte van de dagen niet weg.

Elke dag leven alsof het de laatste is, is gemakkelijker gezegd dan gedaan...