Lidy

Trees de Brouwer (foto): Ze zou zichzelf bijna ervaringsdeskundige noemen, het verlies van 2 zussen, een broer en haar ouders, voelt als een amputatie. Trees overwon borstkanker en veranderde haar denken over rouw, verlies en afscheid om een betere versie van haarzelf te worden. Ze werkt als spreker tijdens afscheids- en uitvaartdiensten. In haar blogs neemt Trees ons mee in haar gedachtewereld. Trees@betweenbusiness.nl.


Het was de eerst keer dat ik echt bewust werd wat kanker met iemand kan doen. Het is als onkruid, je denkt dat het weg is en dan ineens, heel stiekem komt het terug. Voor je het weet neemt het je lichaam over. Een afschuwelijke ziekte, een sluipmoordenaar.

Mijn mooie zus Lidy, ze is 37 jaar en volop in de bloei van haar leven. Haar schaterlach, haar positiviteit, haar stralende ogen, iedereen die haar nu zou ontmoeten, zou van haar gaan houden. Lydje, ze is als het mooiste kleinste liedje, daar waar de zon schijnt over een veld met wilde bloemen, een oogverblindende zachtheid van kleuren.

Dan komt het moment;  ze hoort dat ze kanker heeft… darmkanker. Ik weet nog dat ze het vertelde, het was december, de verwarring in haar ogen, haar trillende stem, haar kwetsbaarheid is zo zichtbaar al doet ze zo haar best, de matheid in haar ogen, ze straalt niet meer.

Dat komt bij mij misschien nog wel harder aan dan de woorden kanker. Het effect wat dit op dat moment op haar had, je zusje die haar mooi lach voor een moment verliest en de schaduw die daar voor in de plaats komt. Stil, ik word er stil van. Een moment van staren, in mezelf gekeerd, wat kan ik zeggen, ik voel een vlaag van angst.

Vastbesloten en denkend in mogelijkheden; Lidy neemt iedereen mee.  Stap in, we maken de reis naar de zon, de wolken die voorbij komen blazen we weg. Reis met me mee. Onmiddellijk stap ik in, ik reis met je mee, ik zal nooit uitstappen. Ik hou je vast waar het nodig is, stevig en voor altijd, kom hier lieve zus, kom bij me! Ik zal sterk zijn, ik zal met je dragen en alles doen om te verlichten, het zien als het even niet met je gaat.

De eerste operatie laat niet lang op zich wachten, de tumor wordt uit haar darmen gehaald; een mooie overwinning. Het lijkt erop dat ze op tijd is. Ik voel dat ik opgelucht ademhaal, het geluk beetpak en het niet meer wil loslaten.

De kwetsbaarheid van het leven wordt duidelijk; van het één op het andere moment kan alles anders zijn. Woorden die effect hebben op jouw gedachten, jouw gevoel, jouw zijn. In die periode ontwikkelt mijn dochtertje, Rachelle een grote bult onder haar kin. Mijn maag kruipt inéén, mijn mind neemt het over. Ik moet positief denken… het komt goed. Dat komt het ook, de bult heeft niets met kanker te maken, het is onschuldig. Zo laat kanker haar sporen al achter in mij, de kracht om je mind te beïnvloeden maar nog erger, je gevoel te beïnvloeden.

Lidy mag weer naar huis op de dag dat ik betrokken raak bij een auto ongeluk. Een klap die vele malen erger is dan het letsel. Lidy schrikt; haar reactie is bijzonder. “Treesje, jij gaat er niet eerder tussenuit dan ik”, we spreken af dat we heeeeeel oud zouden worden, daar is geen twijfel over mogelijk.

In een korte periode word ik zo ik diverse malen geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. Niets is vanzelfsprekend in het leven, we leven van moment naar moment, nu is wat je hebt, genieten van dit moment. Bewandel je pad, maak plannen waar je naar toe zou willen, geniet van de wandeling. De bewustwording hiervan is als ontwaken, aanwezig zijn in het hier en nu. Dat vind ik prachtig, ik neem het tot me en zet mijn wandeling voort.

Lidy wordt verder onderzocht, het bericht komt als een donderslag; uitzaaiingen in haar lever, 11 centimeter. Hoe is het mogelijk, een grote zwarte wolk vol met regen, teveel regen om in één keer te verwerken, overstromingen van verwarring. Verdoof me, laat het niet zo zijn, het gevoel van onrust. De adem stokt in mijn keel, het doet pijn, het raakt mij op plekken die nooit eerder zijn aangeraakt. De dromen in de nacht worden vervangen door angst, angst voor het verlies van mijn zus.

Alle mogelijkheden worden doorgesproken, de enige mogelijkheid is chemo. Volop het gif in haar lichaam, bestrijden van het onkruid, gif met gif. Ontroerd en geraakt ben ik om te zien hoe mijn ouders dit moeten verwerken, de kanker tast mijn ouders aan. De pijn die ze voelen om hun dochter zo te zien.  Lidy doet haar best, ze wil sterk blijven, positief en denken in mogelijkheden. Ze wil de weg vinden, slimmer zijn en overleven. Want een ouder kan haar kind niet overleven. Mijn moeder wil haar lever afstaan, ze vindt dat zij haar tijd heeft gehad. Ze wil Lidy het leven wederom schenken. Het kan niet, het is onmogelijk. Haar gebaar is mooi maar geeft mij een dubbel gevoel:  mijn moeder verliezen? Nee! Mijn zusje verliezen? Nee!