(Deel 45) Leven op het fundament van de hoop

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


De vrolijkheid die zich van ons meester heeft gemaakt is ongekend. We hebben dagenlang het gevoel dat een stralende zon ons 24/7 verwarmt en leven zogezegd op een roze wolk. Want waar niemand meer rekening mee durfde te houden, wat we zelfs niet durfden dromen, lijkt nu toch werkelijkheid te worden. Uiteindelijk lijkt niet Peter maar de leukemie het loodje te leggen. In de afgelopen dagen stond de telefoon roodgloeiend en liepen familieleden en vrienden in en uit. We hebben geklonken en geproost op het leven. Het huis staat vol bloemen. Niet eerder vierden we de verjaardag van mijn vrouw zo uitbundig.

 

Natuurlijk realiseren we ons dat we er nog lang niet zijn. En natuurlijk besluipt en bekruipt ons ook vaker dan ons lief is de gedachte dat Peter nog maar weinig kan hebben en bijvoorbeeld vatbaar is en blijft voor infecties die zijn beperkte weerstand zomaar weer teniet kunnen doen. Te vaak immers werd Peter in de afgelopen tijd in de rug aangevallen op het moment dat wij dachten op volle kracht vooruit te kunnen. Hoe goed het nu ook met Peter mag gaan, hij is en blijft een kwetsbaar mens vooral vanwege zijn ernstig beschadigde longen. Mede daardoor heeft hij, zoals hij zelf zegt, de conditie van een ouwe vent en laat zijn spierkracht nog veel te wensen over. “Zolang ik zit en praat ben ik het mannetje, maar zodra ik overeind en in beweging kom, ben ik gewoon een slapjanus,” zegt hij daar zelf over. Het helpt ons om onze euforie te temperen, van de roze wolk af te dalen en naar de dagelijkse realiteit terug te keren.

 

Een en ander neemt niet weg dat de plannen, die Peter al maakte om de lege dagen te vullen, in een ander perspectief komen te staan. Van kijken hoever je komt naar bouwen aan een toekomst. Het maakt echt wat uit of je bijvoorbeeld de tijd doodt met het werken aan halen van je HAVO diploma of dat je daarmee het fundament voor de invulling van je (werk)leven wilt leggen.

Nu de toekomst zich weer voor hem opent, wordt ook het aanschaffen van nieuwe kleren weer opportuun. Meer dan een jaar interesseerde het Peter niets, hij dacht er zelfs niet aan. Alleen het hoogst noodzakelijke werd gekocht. Nu gaat hij samen met zijn moeder op stap en schaft hij zich o.a. een mooi duur jasje en een kostbaar lekker luchtje aan. “Toe maar, het mag wat kosten, hè?” zeg ik wanneer hij door de kamer flaneert in zijn blitse jas en met zijn nieuwe geur de ruimte vult. Natuurlijk gun ik het hem van harte en geniet ik met hem mee. Geluk blijkt inderdaad ook in hele kleine dingetjes te zitten.

 

's Avonds roep ik een gesprek in herinnering dat we nu al weer meer dan twee jaar geleden voerden. “Weet je nog dat ik je 's nachts een keer wakker aantrof en we samen spraken over de gedachte die in je hoofd rondspookte?” Peter herinnert het zich nog: “Ik had er ook niet meer kunnen zijn” zegt hij. “Ik weet ook nog welke afspraak we toen maakten.” Dat herinner ik me ook. We dachten samen het 'Ik had er ook niet meer kunnen zijn' om naar 'Ik ben. En ik wil iedere dag leven alsof het m'n laatste is'. We zijn even stil en dan zegt Peter: “Pap, dat moeten we nu ook blijven doen. Want als ik één ding geleerd heb en zeker weet, dan is dat wel dat niets zeker is.” Vervolgens citeert Peter Youp van 't Hek:

 

            Niemand weet hoe laat het is...

            Is ‘t vijf voor twaalf of net half zeven?
            Hoeveel uur heb ik nog of rest mij een kwartier?
            Hoe lang mag ik doorgaan, nog doorgaan met leven?
            Ik heb echt geen idee en ik grijp het plezier...