Toch hoor jij er altijd bij...

 

 

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambtenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af.  In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.


Een kindje van hen samen. Dát was een grote wens. Onbeschrijfelijk groot was hun blijdschap toen een zwangerschap zich aandiende. Ze wisten het nog maar net, toen ze samen lekker een weekje naar de zon gingen. Niemand wist het nog, het was hun geheim en het geluk dat zij deelden deed hen stralen.

De magische grens van 12 weken werd bereikt en zij schreeuwden hun nieuws van de daken. Lieten familie en vrienden delen in hun geluk. Zij kochten een huis voor het gezin dat zij in gedachten al waren, slechts maanden scheidden hen van die droom. Een huis naast de speeltuin, vlakbij het zwembad en bij scholen. 

Foto’s gemaakt bij de 20-weken echo werden trots gedeeld en het hart filmpje dat vijf weken later gemaakt werd, toonde een mooi kloppend hartje van hun kindje. Nog maar 15 weken te gaan tot de uitgerekende datum.

Het bewegelijke kindje werd rustiger. Zou het minder ruimte hebben om te bewegen nu het groter werd, vroeg de bezorgde moeder zich af. Zij deelde haar zorgen met haar man en samen dachten zij dat het vast wel goed zou komen. Toch bleef de onrust knagen. De verloskundige werd gebeld en zij liet hen ter controle langskomen, om de ouders gerust te stellen. Maar zover kwam het niet. Het vertrouwde geluid van een kloppend hartje bleef uit. Er was geen leven te zien…

Totaal in shock keerden de jonge ouders huiswaarts. Zij hadden de loodzware taak om hun familie en vrienden te vertellen dat hun kindje was overleden, om een uitvaart te regelen…
In plaats van het wiegje in elkaar te zetten en een kamertje in te richten was hun focus nu op een waardig afscheid van hun kindje dat het levenslicht nooit zou zien.
Twee dagen later werd hun dochter geboren. Een prachtig klein meisje met tien teentjes en tien vingertjes, kleine oortjes, helemaal compleet...

Annet van der Reijd van Maxanel Uitvaartfotografie, maakte foto’s van het jonge gezin, van het kleine meisje en van de ouders samen met hun dochter. Een dierbare herinnering voor later.
Ik ging in gesprek met de ouders, op zoek naar woorden die vertelden van hun dromen en verwachtingen, van hun verlies en verdriet. Van de liefde van ouders voor hun kind. Hun dochter die er altijd bij hoort.

Op de dag van het afscheid, deed ik een roze sjaal om, om het strenge van mijn donkere kleding wat af te zwakken, als eerbetoon aan dit kleine meisje. Haar ouders droegen haar de afscheidsruimte binnen en dekten haar nog een laatste keer zachtjes toe. Zij staken een kaars aan voor hun dochter, als symbool voor liefde, licht en warmte. Alle aanwezigen hadden een bloem bij zich en twee grote vazen werden gevuld met bonte boeketten van liefde.

Op de achtergrond bewoog Annet zich haast onzichtbaar en legde alles vast, als herinnering voor de ouders aan hun dochter die voor altijd in hun hart zit. Zij maakt daarvan een prachtig herinneringsalbum.

En zo, met symbolen, met woorden en met muziek namen wij afscheid van dit kleine mensje. Zo verwacht, zo gewenst, zo geliefd. Het heeft niet zo mogen zijn…