Hoe zou zij het doen?

De laatste tijd denk ik er steeds meer aan: hoe zou mam het in bepaalde gevallen aanpakken? Haar nuchtere kijk op het leven en de dood zijn voor mij een grote bron van inspiratie, en dat wil ik graag zou houden. In zekere zin hechtte ze namelijk niet aan spullen of waarde, maar veel meer dan dat aan samenzijn met de mensen die haar omringden.

Soms is het nog best lastig om mijn eigen keuzes te maken. Aan de ene kant ben ik eigenwijs en wil ik zelfredzaam zijn, maar aan de andere kant wil ik ook iemand als back-up. Natuurlijk heb ik daar mijn vriendin, familie en vrienden voor, maar sinds ik besefte dat ik nooit van die diepgaande gesprekken met mam heb gehad, wil ik juist weten wat zij zou doen.

Ze was namelijk niet bang om te verliezen in de strijd tegen de hersentumor. Na de eerste operatie zou ze het overwinnen en laten zien dat zij tot die ene procent behoorde die geen recidief kreeg. Ze zette haar leven voort en haalde op haar manier alles uit elke dag om er het beste van te maken. Vaak was dat een simpel rondje wandelen, kantjes knippen in de tuin of met ons op een van de door haar geliefde terrasjes een verse jus drinken. En wat de rest van de wereld deed? Dat liet ze dan een beetje langs zich heen gaan.

Uiteindelijk kwam het bericht dat de tumor zou gaan winnen. Een paar maanden kreeg ze nog. Ze sprak veel met de familie en haar vriendinnen over wat ze had meegemaakt en wat haar te wachten stond. Doodeng vond ik het om die gesprekken te voeren en aan te horen. Waarom? Omdat ze zo doortastend en recht uit het hart waren. En dát is die nuchterheid die ik bedoel: waarom onder stoelen of banken schuiven over wat er in je omgaat en hoe je tegen de hele situatie aankijkt? Waarom je (laatste) levensfase van anderen laten afhangen als je jezelf gelukkig wilt maken? Niet egoïstisch bedoeld natuurlijk, maar meer dat ik heb geleerd dat wanneer je je hart laat spreken, er in dat hart meer ruimte overblijft om lief te hebben.

En zo zou zij het doen, denk ik.